Tijdens de voorstellingen “Veluwse Verkenningen” vertelt schrijver/publicist/biograaf Wim Huijser over de ziel van het Veluwse landschap. Samen met de geïmproviseerde muziek van Silent Live wordt het publiek meegenomen in een adembenemende voorstelling vol prachtige landschappen, ontroerende verhalen en meeslepende muziek.

Wim Huijser – verteller & teksten

SILENT LIVE
Bert Lochs – Trompet, Bugel en EVI
Frido ter Beek – Saxofoon, fluit en percussie
Florian Zenker – Gitaar & Effecten
Jasper Somsen – Contrabas

In Geldersche Geschiedenissen staat de Veluwe voor eens en altijd voortreffelijk beschreven… Dit ‘wild en byster land, dat weghen haere zandduynen, heuvelen, rouwe heydbergen half gelijkt op een wildernis’. Ja, dat is de Veluwe: wild en bijster, woest en bijster, verbijsterend, onthutsend, ontzagwekkend.

De Veluwe is met geen enkel Nederlands landschap te vergelijken. Op de Veluwe is niets te vinden van wat Nederland kenmerkt. Niet dat ons land door mensenhand geschapen is, maar dat ons land dankzij die mensenhand een mathematisch patroon biedt, een gebreid land, recht en averecht.

De Veluwe is het tegenovergestelde van alles wat Nederlands is, de Veluwe bezit een on-Nederlandse ziel, rijkgeschakeerder en vrijgeviger dan waar dan ook. 
De Veluwe is ruw, rauw, weerbarstig. Ze laat zich niet temmen en evenmin doorgronden. Net als je denkt haar begrepen te hebben toont ze alweer een andere gedaante.

Al die gedaanten, die gezichten bepalen tezamen haar ziel. Bos, heide, buntsteppe, zandverstuiving, zandgrond, stuwwallen, laaggelegen veengronden, uitgestoven laagtes, vliegdennen, vennen, sprengen, waterlopen, landduinen, wildkeringen en wildgrachten, koningslanen, hoogteterrassen, wildbanen, grondgroeven, moeras, blinkende valleien.

Hoe ‘bijster’ de Veluwe ook is, altijd lijkt het landschap je van alles te willen vertellen. Jouw aanwezigheid wordt versterkt en verdiept door de herinneringen en emoties van degenen die voor jou door het land trokken. Daar, onder die reusachtige eikenboom op de verder zo stille heide, wie heeft daaronder gescholen voor de regen? En daar, in dat dichte loofhout, welke geliefden vonden daar elkaar?

De ziel van de Veluwe is zegening en loutering tegelijk. Een landschap van uitersten. Je denkt dat het niet leesbaar is, dat het is als een gesloten boek. Maar dwaal er maar doorheen. Het boek opent zich geleidelijk. Haar ziel verlokt en verleidt je. Daal af in die eenzame wereld, en het is alsof je Orpheus bent die zijn geliefde Eurydice is verloren. Het is de ziel van de Veluwe die je meeneemt op een hemelvaart.
–  Wim Huijser

INTERVIEW OVER “VELUWSE VERKENNINGEN” – TELEGRAAF (PDF)
INFO & BOEKINGEN